Mostrando entradas con la etiqueta vida. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta vida. Mostrar todas las entradas

domingo, 1 de abril de 2012

La Balanza

La Verdad es que vamos a morir, pero hay Belleza de sobras para que vivir merezca la pena.

viernes, 3 de junio de 2011

Mi vida en una frase.

"Tengo la idea de tener la idea de pensar en la idea de un mundo de una idea de otra idea".
Extraído de Letters From Siamsa

viernes, 12 de noviembre de 2010

martes, 22 de junio de 2010

Pero tú no me dejas.

Yo quiero amarte, pero tú no me dejas.
Sé que mi forma de amar es peculiar, o quizás no. Yo no te amo a ti, como tú eres. Yo amo lo que podrías llegar a ser, ¿no es bonito? Eso es porque miro dentro de ti, llevo mi mirada a tu alma, a tu esencia, a tu potencia. Y cuando hablo mis palabras quieren elevarte, hacerte fuerte, hacerte bella, hacerte eterna. Quiero besarte sin tocarte, que tu sangre hierva y tu consciencia explote al oírme hablar de ti.

Pasarán los días y la Tierra seguirá rotando, el Sol se enfriará, morirán los hombres y se apagarán los astros. Pero, ¿qué nos importa eso ahora, si el tiempo es nuestro y también nuestra es la aurora (esa joven luz que nos mantiene despiertos)? ¿No es suficiente? Mis labios dicen sí. Los tuyos están sellados.

Tan indeterminada eres… pareces un fantasma posado en los alambres del sueño. Muda y quieta. Quieta y muda, pero siempre mirándome desde lo alto como una rapaz nocturna emplumada de encanto, de duda, de magia y dolor. Cambiante voladora, huidora tenaz.

Yo quiero amarte, pero tú no me dejas.
Porque siempre, vida mía, mientras callas te vas.

martes, 13 de abril de 2010

Deriva

Sr.Libelula: N, per què ja no les sé fer aquestes coses?

N: no ho sé, jo he perdut molt
abans voliem fer més coses
però és que jo he perdut fe amb la gent també

Sr.Libelula: jo no sé si això és fer-se gran, o és tornar-se imbècil
tinc un dubte immens amb això

N: potser és causal

Sr.Libelula: perquè no vull dur una vida de merda, sosa, com la majoria... però tampoc vull ser peter pan
què s'ha de fer en aquests casos, tu que vas per psicòloga?
es que jo faria coses així més aviat "rares", però em fa por fer-les sol, perquè si m'equivoco, més sol em quedaria encara i me fa cagar de por això

N: fa cagar en general

Sr.Libelula: però mira, jo estic convençut que cadascú pot portar la vida que escolleixi, però que igual que em passa a mi, fa por. El que passa, crec jo, es que ens falta confiança en nosaltres mateixos, perquè per la educació o pel que sigui, hem après a dependre de moltes coses i idees que ens fan més mal que bé. A mi em passa, fa mania i en general tendeixo a maquillar-ho amb vanitat, però és la puta veritat.
sol que una persona em seguís el joc... bueno, que juguéssim junts a viure, jo seria capaç de qualsevol cosa extravagant i divertida. Però ningú té valor d'implicar-se, ni jo de fer-ho sol, i cada cop costa més demanar-li coses així a la gent de la meva edat que conec, perquè cadascú fa la seva.
ay que bonito
presioso

N: jajaj doncs si que es molt maco
i jo també crec que cadascú pot portar la vida que escolleix, de fet n'hi han molts exemples, i també penso que ho pots fer sol si t'ho proposes l'únic que has de fer es tenir les coses molt clares i ganes d'aconseguir-ho

Sr.Libelula: sí això és cert, però com dius, si tens les coses clares, ja tens una seguretat en alguna cosa. Però si no (i jo obviament no les tinc clares) has de buscar la seguretat en un altre lloc. He intentat trobar-la en mi mateix però no ho acabo d'aconseguir. Em falta que algú o alguna cosa fora de mi aprobi el que penso per trobar alguna seguretat. Ja sé que és una mica trist, però és així.
en aquesta línia, sempre m'he imaginat vivint amb una mena de familia formada per amics. òbviament només puc pensar en amics que ja conec... però el que deia, que cadascú fa la seva, i jo sento que m'he perdut pel camí.

N: no és que t'hagis perdut pel camí però la gent no pot/no vol viure a la deriva i cadascú s'ha d'agafar a alguna cosa, cadascú fa la seva perquè s'han agafat a aquestes coses, per por a quedar-se sense rumb, i tu potser no tens tanta por a aquesta manera de viure, almenys per ara, i potser et dóna la sensació que cadascú té els seus assumptes i està tothom ocupat, però és el tros de fusta on s'agafen per no esfonsar-se, perquè clarament és com la societat ens ha criat, i et pots desfer d'això però ho portes dintre de sempre i és més còmode anar fent així

Sr.Libelula: potser es simplement qüestió de que mai he viscut la meva adolescència, lo típic d'un grup d'amics que van junts a tot arreu. Mai m'ha passat això. El pis i els dos cops que vaig estar a San Sebastian han sigut el més pròxim a això, potser sí que m'he quedat encallat en alguna etapa. Però de tota manera... no veig perquè s'ha de tenir por a anar a la deriva. Tothom va a la deriva, la humanitat sencera va a la deriva encara que vulgui fer veure que no. Però si hi vas amb la gent que estimes, qué més dóna on et porti la marea?
ai que bonic, haurem de guardar aquesta conversa eh

N: jejeje
sii

miércoles, 14 de octubre de 2009

Hotel Existència

TOM (un llarg silenci; finalment, en veu baixa, com si parlés amb ell mateix): Vull viure d'una altra manera, això és tot. Si no puc canviar el món, al menys puc intentar canviar-me a mi. Però no vull fer-ho sol. Ja ho estic prou, de sol, i tant si és culpa meva com si no, en Nathan té raó. Estic deprimit. Des que l'altre dia vam parlar de l'Aurora, que no he parat de pensar-hi. La trobo a faltar. Trobo a faltar la meva mare. Trobo a faltar tothom que he perdut. A vegades em poso tan trist que no em sé avenir que no em caigui mort del pes que m'esclafa. Preguntes com és el meu Hotel Existència, oi, Harry? Doncs no ho sé, però potser té alguna cosa a veure amb viure amb altra gent, amb fugir d'aquest cau de ciutat i compartir la vida amb gent a qui estimo i respecto.

HARRY: Una comuna.

TOM: No, una comuna no... Una comunitat. És diferent.

HARRY: I on seria aquesta petita utopia teva?

TOM: Suposo que al camp. Un lloc amb molt d'espai i amb prou edificis per acollir tothom que hi volgués viure.

HARRY: De quanta gent estàs parlant?

TOM: No ho sé. Encara no he decidit res. Però vosaltres dos hi estaríeu convidats.



Bogeries de Brooklin
PAUL AUSTER

jueves, 10 de septiembre de 2009

Us admiro. Com ho aconseguiu?

Viure sense saber per què viviu?

Viure dintre el tren del temps,

Que sempre va endavant,

Deixant-vos de tant en tant

Guaitar el passat per la finestra.

Dieu-me, com ho feu?

Mentre jo sóc a l’andana

Esperant que arribi el meu.

Per què creieu en Déu?

L’heu vist, tal vegada?

I si hi és, per què no em parla?

He ofès mai el seu hereu?

Dieu-m’ho, si ho sabeu; jo no.

Però si ho sabés, us ho ben juro

Per Déu que us ho diria!

I què és això de l’Energia?

Potser fàbula, o ximpleria?

Per uns pagana heretgia,

Per altres símptoma de bogeria.

Jo no ho sé, no,

però ja m’agradaria.

Per què us esforceu en treballar?

Per mantenir-vos amb vida?

I doncs, per què viviu?

Per gaudir del dia a dia?

I quin gaudi se’n pot treure

Si al final no hi ha sortida?

Em complico, prou que ho sé,

I n’hi ha més d’un que m’ho diria,

Però i jo, què hi puc fer,

Si he escollit aquesta via?

Hi ha algú més en aquest tren?

Necessito companyia, al menys

Fins que arribi el dia

Que algú altre en pitgi els frens.

viernes, 26 de junio de 2009

Mundos

Siempre has oído en boca de otros que la vida está para disfrutarla, porque es corta, y te horroriza pensar que al final de tus días, cuando rememores tu vida, sientas que no la has aprovechado lo suficiente. Las muertes que te ha tocado vivir más de cerca dan cuenta de que tal cosa es cierta, pues fueron, a tu parecer, personas que no disfrutaron de la vida, al menos el mayor tiempo de ella. La mayoría de esas muertes fueron injustas, piensas, y lo peor es que también sus vidas lo fueron. Reflexionas. Tú eres joven y tu salud es buena, no pasas hambre, tienes un techo bajo el que podrás vivir hasta que lo desees, y tu posición social te permite algunas cosas, no tantas como quisieras, pero muchas más de las que otros pueden esperar. Reflexionas. Quieres aprovechar tu vida.


Siempre has oído en boca de otros: "¡bendita juventud!", refiriéndose a que son los mejores años de la vida de uno, años en que la ilusión, la fuerza y la sensualidad te corren por las venas, años que recordarás con añoranza cuando todo eso se haya difuminado en un mar de responsabilidades y miedos llamado "edad adulta". Piensas, entonces, que debes aprovechar la juventud.


Siempre has oído en boca de otros que el mundo va de mal en peor, pues aún hay guerras, injusticias impensables, estamos destruyendo el planeta, nos criticamos, nos dañamos unos a otros, nos hacemos sufrir y todo por algo que no se sabe muy bien qué es. No lo entiendes porque se supone que la vida está para disfrutarla. Ese, desde luego, no te parece un mundo en el que se pueda disfrutar y piensas, entonces, que debes cambiar el mundo.


Siempre has oído en boca de otros que ser culto te hace más sabio y respetable, así que debes estudiar si quieres ser alguien en la vida, si quieres que tus palabras se tengan en cuenta cuando te dispongas a cambiar el mundo. Está claro, piensas, debes seguir estudiando.


Al final de la infancia, eso que llaman adolescencia, cuando no tienes experiencias y por tanto, poca capacidad de crítica y decisión, te ves empujado por los consejos de los adultos. Como crees que nunca se te dieron bien las ciencias ni los números, optas por estudiar algo que te permita comunicarte con el mundo, por ejemplo el cine, para poder cambiarlo. Pero pronto descubres que has entrado en un "pequeño mundo", donde impera la feroz competencia y el renombre a cualquier precio. Poco a poco quienes crees que están fuera de ése juego hipócrita van saliendo del pequeño mundo, y cada vez te sientes más solo. Aún quedan algunos, piensas para tranquilizarte. Pero la tranquilidad se acaba cuando ves que algunos de los profesionales del cine que no te parecen hipócritas, critican ese mundo como el que más, y se quejan, pero siempre terminan con "qué se le va a hacer, es así de duro". Te horrorizas: ¿no está la vida para disfrutarla? Finalmente, viéndote fuera de lugar, y no sin dificultad, te marchas.


Un día, alguien te hace ver de forma casi humillante que no todo lo que está escrito es cierto. Los adultos, de quienes siempre has tomado en cuenta sus consejos, también se equivocan. Eso ya lo sabías, pero te enfadas contigo mismo por no haberlo pensado antes, por ser tan confiado. Empiezas a ser crítico, muy crítico. Con todo, con todos. Pero a pesar de que ves claro que lo que has oído en boca de otros no es del todo cierto, no tienes recursos para crear tu propia opinión, pues acabas de salir de la adolescencia y justo empiezas el periodo de juventud, sin apenas experiencias. Ves claramente que debes empezar a buscar por ti mismo, sin embargo no puedes dejar de estudiar, porque si lo haces, nadie tendrá en cuenta tu opinión por sabia que sea.


No es extraño entonces que decidas estudiar algo como, por ejemplo, filosofía, aunque ahora tu visión es más clara: no serás tan confiado, criticarás todo lo que te digan antes de aceptarlo como verdadero. Cuando descubras algunas verdades, podrás comunicarlas al mundo por escrito, además, piensas, a los filósofos siempre se les ha tenido muy en cuenta. Pero de golpe te encuentras en otro "pequeño mundo", un mundo de personas muy dispares, por un lado, las quedefienden sus verdades a toda costa, con todo tipo de argumentos "racionales", por otro lado, quienes creen lo que les gusta creer sin importarles si es o no cierto, y por otro, quienes están ahí por hacer algo, o porque es bonito. Ves que eso no es una cosa de ahora, sino que ha sido muy parecido a lo largo de la historia. Tú ahora eres crítico, así que quieres entender a la perfección las cosas que te dicen antes de aceptarlas, pero no te dan el tiempo ni los recursos suficientes. Los exámenes se acercan y para superarlos tendrás que hacer ver que has sido capaz de entender perfectamente el mundo de todos los filósofos que te han hecho estudiar. No hay otro remedio, tienes que memorizar palabras vacías de sentido y vomitarlas después. Entiendes entonces por qué se considera que la filosofía está de capa caída. Te niegas a hacer lo que se supone que deberías hacer y, no sin dificultad, te despides de ese pequeño mundo.


Al estar ahora sin nada obligatorio que hacer, reflexionas. El pequeño mundo del cine y el pequeño mundo de la filosofía que conociste, tenían mucho en común. Ambos se ubicaban en el ámbito del estudio universitario de tu país. Piensas en si podrían ser distintos en otros países. Seguramente, aunque deberías comprobarlo por ti mismo para aceptarlo como verdad. Reflexionas más. Durante todo este tiempo, desde el principio, has estado en muchos pequeños mundos. El de la escuela y el instituto, el de tu familia, el de la escuela de música y sus conciertos, el de un pequeño grupo de teatro local, el de unos creyentes de paganismo moderno, el de tus amigos fiesteros y modernos, el de tus amigos filósofos, el de tus amigos mayores que tú, el de tu piso en Barcelona, el del trabajo como jardinero en un campo de golf, el del trabajo de mantenimiento en un albergue, el de los festivales de cine... Desde luego, con todos estos pequeños mundos en los que has vivido, no te cuesta imaginar la infinidad de otros más allá de tu experiencia. Es cierto que con ello se difumina un poco tu ímpetu por cambiar el mundo, porque ahora no estás seguro de que exista uno sólo.

Pero sigues oyendo por todas partes, en boca de otra gente, que el mundo continúa yendo de mal en peor. Sólo tienes que encender el televisor, te dirían. Aunque la verdad es que ya no te crees nada.


Fuiste crítico con todos y eso te hizo tomar más confianza en ti mismo hasta el punto de creerte mejor, eso te permitió tomar tus propias decisiones, perder el miedo... pero no fue lo único que perdiste, desgraciadamente. Ahora lo ves. Sin embargo, eso tampoco fue del todo malo porque, y ahí fuiste inteligente, empezaste también a criticarte a ti mismo, pues viste que puedes equivocarte como cualquier otro. Fuiste más allá, y criticaste tu propia crítica, de modo que en muchas cosas, volviste a estar como al principio.

Todo esto te creó una enorme confusión, es cierto. Creíste no saber nada, creíste en la absurdidad de la vida, del universo entero, y por supuesto eso te hizo sentir francamente mal, sin rumbo, solo, pero has sabido sobrepasar todo eso y ahora estás aquí, sigues aquí. Con tu crítica, esa que tan mal te lo hizo pasar, convertiste tu pequeño mundo en uno grande, en el que no existen verdades que resistan a la crítica, de modo que tales verdades pueden ser las que tú quieras, si crees en ellas. Piensas, aun así, que es complicado, pues ya has visto que hay muchos mundos creados a partir de verdades muy distintas. Tan distintas, que llegan a ser contrarias, provocando el conflicto entre tales mundos. Del mismo modo, crees que tu mundo es muy distinto al de otros, al de la mayoría, aunque albergas la esperanza de encontrar a la minoría.

Estás en ello, sigue buscando, piensas.
Todo vuelve, así que ten paciencia, piensas.
Adáptate a otros mundos, piensas.
Aprende de otros mundos, piensas.
Aprovecha la juventud, piensas.
Aprovecha tu vida, piensas.
Siente tu vida, piensas.

Y ahora, deja de pensar por un tiempo, y descubrirás otro mundo muy distinto.