viernes, 23 de julio de 2010
Lletra d'una cançó inexistent
martes, 22 de junio de 2010
Pero tú no me dejas.
Sé que mi forma de amar es peculiar, o quizás no. Yo no te amo a ti, como tú eres. Yo amo lo que podrías llegar a ser, ¿no es bonito? Eso es porque miro dentro de ti, llevo mi mirada a tu alma, a tu esencia, a tu potencia. Y cuando hablo mis palabras quieren elevarte, hacerte fuerte, hacerte bella, hacerte eterna. Quiero besarte sin tocarte, que tu sangre hierva y tu consciencia explote al oírme hablar de ti.
Pasarán los días y la Tierra seguirá rotando, el Sol se enfriará, morirán los hombres y se apagarán los astros. Pero, ¿qué nos importa eso ahora, si el tiempo es nuestro y también nuestra es la aurora (esa joven luz que nos mantiene despiertos)? ¿No es suficiente? Mis labios dicen sí. Los tuyos están sellados.
Tan indeterminada eres… pareces un fantasma posado en los alambres del sueño. Muda y quieta. Quieta y muda, pero siempre mirándome desde lo alto como una rapaz nocturna emplumada de encanto, de duda, de magia y dolor. Cambiante voladora, huidora tenaz.
Yo quiero amarte, pero tú no me dejas.
Porque siempre, vida mía, mientras callas te vas.
domingo, 16 de mayo de 2010
Another saturday night
The Great spectacle of the world.
Res especial.
Un sospir.
La nit.
The breath of Gaia.
Manolita's neck.
The sound. El so. Els sons.
Madame.
Ionkasho.
Wishu'reher€.
The future. El futur. Sí, EL FUTURO.
Res real nothing real.
Smoke humo. Cazzo.
Bier cola. Why-sky nit.
But no penseu que tal i qual. Ni és tal ni és qual.
No és nothing.
A pesar de las apariencias, todo tiene un sentido.
Pero quizás no este todo.
O sí.
jueves, 10 de septiembre de 2009
Us admiro. Com ho aconseguiu?
Viure sense saber per què viviu?
Viure dintre el tren del temps,
Que sempre va endavant,
Deixant-vos de tant en tant
Guaitar el passat per la finestra.
Dieu-me, com ho feu?
Mentre jo sóc a l’andana
Esperant que arribi el meu.
Per què creieu en Déu?
L’heu vist, tal vegada?
I si hi és, per què no em parla?
He ofès mai el seu hereu?
Dieu-m’ho, si ho sabeu; jo no.
Però si ho sabés, us ho ben juro
Per Déu que us ho diria!
I què és això de l’Energia?
Potser fàbula, o ximpleria?
Per uns pagana heretgia,
Per altres símptoma de bogeria.
Jo no ho sé, no,
però ja m’agradaria.
Per què us esforceu en treballar?
Per mantenir-vos amb vida?
I doncs, per què viviu?
Per gaudir del dia a dia?
I quin gaudi se’n pot treure
Si al final no hi ha sortida?
Em complico, prou que ho sé,
I n’hi ha més d’un que m’ho diria,
Però i jo, què hi puc fer,
Si he escollit aquesta via?
Hi ha algú més en aquest tren?
Necessito companyia, al menys
Fins que arribi el dia
Que algú altre en pitgi els frens.
sábado, 25 de julio de 2009
El Sueño
jueves, 4 de diciembre de 2008
Soledad y cuervos

miércoles, 19 de noviembre de 2008
Todos nosotros.
